Vogel fotografie

Morgen ga ik mijn nieuwe 400 mm lens afhalen. Dat wordt een kraker die past bij mijn Panasonic G7.

 

Ik heb eeb moeilijke focus voor mijn fotografie gekozen: vogelfotografie. Als je dat goed wilt doen koet je goede spullen hebben.

Gelijk maar even een dijk van een lens erbij gekocht.

De volgende stap is de koop van een schuiltent vanwaaruit ik foto’s kan maken.

 

Eerst nog even de bediening van de camera beter leren!

Deze posting op dit Augustablog is om te bezien of ik deze Augusta4You website nog wel in de lucht houd!

 

 

HANDLETSEL

IK BEN EVEN MIJN WEBSITE AAN HET TESTEN. DE VRAAG IS oF DEZE GESCHIKT IS VOOR PUBLICATIES OVER vogelfotografie

 

 

Deze website loopt mee op de Google zoekbalk.  Mijn postings moeten even weer geprikkeld worden en over een paar dagen vindt je me opnieuw  google.

Fietsongeval

Na 4 jaar eindelijk weer bloggen. ‘ Vier jaar’  zou je zeggen….. Klopt, ik had een ongeluk met lelijk handletsel.

1. Over een skateboard vallen en weer opstaan

In november  2010 had ik de pech dat ik op een fietspad in Zwolle met mijn fiets op een rollend skateboard botste. Het was een mooie zonnige dag en ik fietste in de buurt van het Deltioncollege, een school voor het MBO. Net op het moment dat ik aan kwam fietsen zag ik een jongen op het trottoir op zijn skateboard springen. Hij nam een sprong op het skateboard en maakte flinke vaart. Onstuimig zo dij bij het fietspad. In een flits zag ik en zag hij dat hij met een rollend skateboard mijn fietspad op zou vliegen.  Ik was al dichtbij en wat deed hij ?….hij sprong snel van zijn skateboard, maar was te laat om zijn board grijpen. Het rollende skateboard kwam dwars op mij af. In een flits oordeelde ik het rollende skateboard links of rechts te willen vermijden…dat zou niet kunnen en daar was dat kreng van een skateboard al. Mijn enige redding kon nog zijn om pal op het board af te gaan en er mogelijk overheen te kunnen huppen met mijn voorwiel. Of het zou een crash worden met een val op het fietspad. Dat laatste gebeurde. Mijn voorwiel vloog op het skateboard en daarmee was ik het ‘stuur’ over mijn fiets kwijt. Mijn voorwiel zwiepte op het skateboard en met mijn stuurloze fiets op het rollende skateboard, rolde ik naar rechts. Rolde….ik vloog, ik werd geplaneerd.  Mijn fiets bokte op de plank, mijn lichaam vloog eerst omhoog. Het ging zo wild en zo snel. In een flits zag ik dat ik met mijn hoofd op de straat zou klappen, iets wat zeer en zeer gevaarlijk en levensbedreigend is. Dat wist ik uit de praktijk.  Een paar jaar voor mijn eigen ongeval namelijk had ik – toen ik mede als  beleidsadviseur voor de verkeerspolitie van de regio IJsselland werkte – gelezen dat een asielzoeker die leerde fietsen met zijn hoofd op de stoeprand was gekomen en onmiddellijk was overleden. Flits….redden wat er te redden zou zijn. Vlug sloeg ik mijn hele linker arm voor mijn hoofd. Ik omklemde mijn hoofd heel stevig zodat ik de val goed zou breken. Ik hoorde het geschuur  van mijn fiets al over het wegdek…ik gleed ermee over straat, oei mijn stuur in mijn bovenbeen. Bam daar lag ik, maar hoe….. Stel je voor…ik reed zo’n 20 kilometer per uur, wordt opeens geblokkeerd en door mijn volle vaart werd mijn gehele lichaam op het fietpad geplaneerd….ik vloog even door de lucht met fiets en al. Ik werd niet alleen op het fietspad geplaneerd,  maar mijn fiets ook. Die fiets zat nog tussen mij en het wegdek. Oh grote kanonnen…wat zou dit opleveren?

Ik was op straat gekwakt en was beduusd….helemaal totaly beduusd en dat bleef ik even. Mijn nek deed zeer, mijn armen deden zeer, mijn schouder, mijn hand zeer…koud, rillen en beven. Teveel adrenaline in mijn bloed natuurlijk. Iets van de 3 V’s – ofwel de drie verdedigingsmechanismen – die optreden bij angst: Vechten en Vluchten en Vrezen. Ze waren er alledrie. Ik zat op het fietspad te huilen, te trillen met direct ook hoofdpijn. Het eerste wat ik dacht was ‘ik moet zorgen dat ik die jongens met hun skateboard te pakken krijg’.

Rollend van de straat wist ik mij in hun richting te buigen. Door mijn kapotte broek zag ik mijn bloedende knie. Het eerste wat ik hortend tegen de jongens zei was ‘ ik moet jullie spreken’. Ik verbeet de pijn….ik kon nog niet opstaan…mijn knie, mijn voet……straatkiezels, geschaafde jas en broek. Huilen…, maar waarom?

‘Ik had me goed gered’ dacht ik en toch was het huilen. Niet echt van de schrik want ik had mijn val goed gestuurd met mijn verstand. En toch was het huilen…. Opeens kwam er een man van 35 – ik had hem al zien joggen – op mij af.  Deze man wou mij – zonder te kijken hoe het ervoor stond – omhoog sjorren.  Ik zei dat ik dat niet kon. Onderwijl zei ik tegen de jongens ‘ wachten, ik moet jullie spreken’. Ik zag 3 hypermoderne grote pubers, met haren mooier dan mooi met verbleekte gezichten op de stoep staan. Ze stonden als stokstaartjes zo stijf.  De jogger trok al aan mijn arm…ik keek naar mijn pijnlijk bebloede knie. ‘Au’ zei ik, ik kan niet opstaan. De man rukte nog 1 keer aan mijn arm en staakte zijn hulp. Hij ging verder met joggen en ik zat nog op het fietspad.

‘Dat hier geen ambulance is’ dacht ik. Er is niemand die mij hulp biedt. Links en rechts vlogen de bromfietser aan mij voorbij en niemand keek hoe het echt met mij was. Dus zou ik zelf proberen van de straat op te staan…dat lukte ook, maar wel met een vreselijke ontdekking. Mijn rechter hand deed heel, heel zeer.

De jongens haalden mijn fiets van het fietspad en ik kromp ineen. Mijn rechter hand deed heel zeer en daarom huilde ik zoals ik mezelf niet kende. Om te zien of er echt onraad aan mijn hand was trok ik mijn leren handschoen uit. Ik waarschuwde de bezorgde jongens, de stokstaartjes.  Mijn handschoen uit: ik zag een U-vormige wond op mijn rechter duim die bloedde. Jakkes, de wond had de vorm van de handrem. Pijn en nog eens pijn.

Les 2

gaat over EHBO en vervolg

 

 

Statement op Internationale dag tegen Geweld.

Vandaag een statement.
Het is de internationale dag tegen geweld. Iedereen kan een daad stellen tegen geweld. Hier de mijne.

” Meer in de publiciteit moet de waarneming van een Nederlandse correspondente vorige week in P&W. Ze was in Syrie en heeft mbt huiselijk geweld de volgende waarneming gedaan ‘Soldaten dringen de huizen binnen. Daar pakken ze de vrouwen en de meisj

es vanaf 16 jaar op. Deze moeten zich uitkleden en vervolgens worden deze vrouwen en meisjes met de handen op de rug geboeid naakt de straat op gejaagd naar het centrum van de stad, het dorp. Daar aangekomen worden de vrouwen en meisjes eerst verkracht en daarna vermoord.
De rechten van de mens worden in Syrie op een uiterst bizarre wijze en systematisch geschonden. Het is bedoeld als vernedering en bangmakerij van het volk, een ultieme vorm van onderdrukking en kan gezien worden als oorlogshandeling. Tegen dit systeemgeweld moet met internationale steun worden opgetreden”.

Vandaag herdenken we de sterfdag van Ghandi: internationale dag tegen geweld.

Ik beloof u…er zal een mooie foto worden toegevoegd.

Hemelpoetser

HEMELPOETSER

breedbekkig profieltje
de raggende ram
met meeldraden
en spinnen im kopf

de plempende kletskop
fulmineert zijn dressing
kletsend gekwijl
en raggend gesnaai

draden van hunker
verraden motief
plempt en twit

im kopf

und
so
weiter.

@EllieKemper

Van mijn  FB   24 sept. 2011   19.54